ياغيانه ها
سرود بدرقه: چه دیر می پاید این زخم زنشت زای خاکسارانه به خاک اندر شدنت! کولی ام! نشسته بر بستر سردی -که مرگ و میگرن و بی خوابی در آن بیداد می کند- دلزده از کوچهایی که جز غم کلاف کردنم نیاموخته به پایان اوج وعقاب می گریم! نیستی تا باور نکنم هرگز کامل به دنیا نیامده مردی که شانه هایش را به دو بوسه ابلیس نمی آلاید! انسان رنج ست و خاطره وخاطره ات تمامی رنجها را میشوید. بیست ونهم تیر ماه ۱۳۸۰ صرع و مهتاب: پیش کش به محمد میری بيرون در نقالهء داغ آسمان است وكجا سنگ درست توي ترازوي من گذاشت تقويم ناگزير صرع و مهتاب ؟ تخمين فاصله را بغضي شكستم از سر ندانم چرا مختل نمي شود اين نمايش بزرگ پایان ندارم و مثل هر چيز خجالت آور ديگر دوم نمي شوم؟ مهتاب! بر اين مَرغ ناباب نافرسوده با ساق وساعد تو به جايم توبه تقصير كن به نفع نقاله استعفاء مي دهم خلق داروغهء بلند پنجه هايت برشته تر بايد. هميشه یکی بايد باشد نفتالين بخرد براي كتهايي كه از پشت گلوله خورده اند. فقط دالاني از سايه باش صرع كشداروكنعاني ام را به جمعه چهاردهم رمضان المبارك يك هزار و چهار صد و سي و يك در تهران فرود آمديم. تابستان كم هندوانه اي بود" جورابها هر چه بدتر که بگویند به گوش پاک کن احتیاجی نیست فقط ناز شست پاهای نشسته ام. ۲۰ آبان۱۳۸۱ کجات بزنم که نمیری ؟ کنترل جی... از کونه صد سوزن که گذشتی بیا برادر! همیشه از من است اگر عصایی به شکوفه می نشیند گاهی!
مقصدی بی رحمانه را جاودانه در سفرند
